All Posts

Aan synergie bouwen in I.A.M.

Synergie met de klant

Als Integrative Addiction Coach zal je werken aan een zo gelijkwaardig als mogelijke band met jouw klant. Want als je niet een gelijkwaardige band hebt met iemand, dan zal iemand zich in het allermooiste geval aanpassen aan jouw wensen op de korte termijn.

Dus wanneer je een klant wilt bijstaan in een lange termijn verandering, dan doe je er verstandig aan om te kijken of je -zo veel als mogelijk- dat machtsverschil kunt nivelleren. Laten we daarbij duidelijk zijn: iemand komt voor hulp dus dat machtsverschil is niet volledig op te heffen.
Maar door duidelijk te maken wat jij krijgt uit de samenwerking (lees: door adequaat betaald te worden, doordat het voor jou rustiger zou zijn, doordat jij meer levensgeluk zou hebben om dat jouw partner gelukkiger… etc. etc.) Met dit soort zaken kan je minstens jouw positie duidelijk maken en verhelderen dat jij misschien een wegwijzer kunt zijn omdat je theoretische kennis hebt, dat je een motivator en een ‘reminder’ kunt zijn om dingen te laten gebeuren, dat je bereid bent om samen te werken aan het verbeteren van de levenskwaliteit… maar dat jouw ‘klant’ degene is die de acties zal moeten uitvoeren en dat de kennis van de praktijk bij jouw klant ligt.

“Ik ben de expert van de theorie… jij bent de expert van jouw praktijk… samen komen we het verst!

Door zowel jouw eigen verantwoordelijkheid voor jezelf als ook de eigen verantwoordelijkheid van de ‘klant’ te benadrukken komt zowel de winst als de pijn bij die klant te liggen.
De moeilijkheid is -omdat het door de biologische verslaving moeilijker is voor de klant om dingen ‘belangrijk’ te maken voor zichzelf- dat iemand met een verslaving makkelijk zal voelen als: “oh, jij wil dit graag… dan doe jij het toch?” De dopamine laten stromen voor jezelf, het gevoel dat je in actie wilt komen voor jezelf, die is verstoord door het biologisch verslavingsproces. Daarom moet je als hulpverlener bij mensen die met een verslaving kampen regelmatig stilstaan bij de vraag waar de verantwoordelijkheid voor de acties ligt. Je zult mij bij nieuwe mensen regelmatig horen zeggen:

“Ik zie jou graag controle terugwinnen… Niet alleen omdat ik dan een goeie behandelaar zou zijn maar omdat ik je gewoon het allerbeste gun! Maar het is niet mijn verantwoordelijkheid. Jij mag jezelf dood gebruiken als jij dat wil… Maar is dat wat je werkelijk wil?

Maar als samen we aan de slag gaan dan zal ik dus moeten oppassen voor de het laten ontstaan van machtsverschillen. en dat zegt dingen over de toon waarop we met elkaar praten en het zegt iets over de inhoud van de dingen die ik zeg.
Om bij dat laatste te beginnen:

  • Woorden als “moeten” of “niet mogen” introduceren natuurlijk direct een machtsverschil,
  • iemand depersonaliseren (“je bent een verslaafde” in plaats van “je bent minstens een mens met afhankelijkheid en mogelijk ook verslaving”).

Maar onder de inhoudelijke woorden ligt een relatie waar over nagedacht moet worden omdat er maatschappelijk een ‘default’-manier is om over ‘verslaafden’ te denken als een soort van unter-mensch. “je weet toch, ‘ze’ zijn nooit te vertrouwen” etc. etc. (in de Amerikaanse politiek zijn er zelfs stemmen op gegaan om mensen met een geregistreerde verslaving het stemrecht te ontnemen!).

Deze verhouding tot de mens die kampt met een verslaving in bredere zin zie je nog niet eens altijd terug in de gebruikte woorden maar vooral in de toon waarop mensen (waaronder behandelaars) met hun spreken.:

  • Vertellen hoe het ‘eigenlijk’ zou moeten,
  • een beschuldigende of belerende toon,
  • boos of teleurgesteld worden op iemand omdat de gevolgen van de klacht zichtbaar worden waarmee iemand zich heeft aangemeld,
  • confrontatie met onvermogens zonder te werken aan een een werkzaam alternatief,
  • het idee dat je iemand zou kunnen bestraffen(!) voor z’n gebruik,
  • ervan uitgaan dat iemand niets zelf kan beslissen omdat er soms momenten zijn dat lange-termijn-beslissen moeizaam wordt,
  • het overnemen van de verantwoordelijkheid voor de eigen levenskwaliteit…
  • de op zich ‘normale’ moeite met verandering gelijk uitleggen als “ontkenning”,
  • afwachten tot iets eerst helemaal mis loopt in plaats van de vroege signalen oppikken en bespreken als een (misschien gezamenlijke?) verantwoordelijkheid,
  • ervan uitgaan dat alle problemen komen door het middelengebruik en over het hoofd zien dat middelen gebruik als een oplossing kan voelen voor situaties,
  • überhaupt afwijzing van de voordelen van gebruik of het plezier door gebruik,
  • mensen ontmenselijken en terugbrengen naar het niveau van een huisdier doordat je voelt dat je mag snauwen of schreeuwen tegen de klant… nut-te-loos!

Het zijn allemaal dingen die vroeger, toen ik mijn carrière in de verslavingszorg startte, nog echt he-le-maal normaal waren in de verslavingszorg. En stuk voor stuk blijken dat manieren van praten die (en dat is goed onderzocht) echt héél weinig positief resultaat opleveren.

Als we er van uitgaan dat de meeste mensen die middelen misbruiken eigenlijk helemaal niet bezig zijn met het “ontkennen van hun verslaafde gedrag”. Maar als we nadenken over de redenen waarom zij dat zouden doen, dan zie je hoe mensen wanhopig proberen om het verlies van zelfrespect, vrijheid en waardigheid te voorkomen. De angst dat je niet meer aan jouw ‘dope’ kan komen is vaak diep gevoeld bij een biologische verslaving. Toegeven dat controle niet zelfstandig lukt geeft voor een aantal mensen een diepe angst dat de mogelijkheid te gebruiken door anderen zal worden afgesloten. Dat maakt dat menen niet meer bezig zijn om samen met jou het gebruik te controleren maar voornamelijk gemotiveerd raken om (om jou heen) te werken aan mogelijkheden om te kunnen gebruiken.

Synergie

Het doel van IAM  is dat je synergie gaat opbouwen:

  • Dat je begrip gaat leren hebben zonder dat je gaat vinden dat je het samen eens zou moeten zijn.
  • Dat je dus ook met waardering voor de poging afstand mag creëren om te zorgen dat er géén schade voor jou ontstaat als een poging mislukt.
  • Dat je ook met waardering voor de persoon helderheid geeft over de verantwoordelijkheid, en wie de gevolgen te dragen heeft.
  • Dat je credits geeft voor (ook kleine) stapjes voorwaarts damage control en actief opkrabbelen, óók als er uitglijders zijn.
  • Dat je empatisch luistert zonder dat je het gelijk allemaal al moet weten maar dat je nieuwsgierig blijft naar de eigen oplossingen.
  • Dat je door samenwerking verder komt dan alleen.
  • Dat er enerzijds best iets lekkers of leuks of zelfs gezonds in het middelengebruik kan zitten terwijl het tegelijkertijd letterlijk ‘killing’ kan zijn…

Een ander aspect van synergie is expliciet dat niet de één, nòg de ander bepaalt waar je heen gaat maar dat je doelen samen bepaalt.

  • Dat je de sterke kanten gebruikt van beide partijen en niet alles gelijk maar vertaalt naar ‘verslavingsgedrag’ zoals dat in de 80’s en 90’s nog normaal was.
  • Dat je -zoals al eerder aangeduid- iemand het recht en ook de verantwoordelijkheid geeft om dingen te kiezen die in jouw ogen (nog) niet optimaal zijn.
  • Dat je vanuit je kennis waarschuwt dat iets misschien risicovol kan zijn omdat bepaalde voorwaarden misschien nog niet geoefend zijn. Maar dat je jezelf vervolgens inzet om het goed te laten gaan, en als het niet goed gaat om de schade zoveel als mogelijk te beperken om vervolgens te kijken wat iemand zelf beslist om op te krabbelen en te gaan doen om te werken aan de eigen(!) levenskwaliteit…

Self-coaching

Nou klinkt het natuurlijk of dit hoofdstukje tot nu toe vooral gaat over het integrative addiction management voor anderen… Maar stel nou eens dat degene die iets aan de verslaving wil doen dezelfde is als degene die last heeft van de verslaving?

Doe jezelf eens een plezier en lees dit hoofdstuk nog eens terug en bedenk je dan dat je dit hele stuk kunt lezen terwijl je zowel de coach bent als de klant… Herken je hoe je soms van alles moet van jezelf terwijl je niet luistert naar de vermoeidheid of de weerzin, hoe je tegen jezelf kunt staan te schelden “omdat het nou eens afgelopen moet zijn”, hoe je jezelf beschuldigt, of jezelf zegt dat je “wel een junk lijkt”, dat je niet naar de beginnende trek wil kijken “omdat het nog niet zo erg is”, dat je net zo hard aan “denial-busting” doet als dat in de jaren ’70 gebruikelijk was. Kortom, dat de toon waarop je met jezelf praat zo ontzetten onaangenaam is dat je niet eens naar jezelf wilt luisteren, laat staan met jezelf wilt samenwerken!
Praten met jezelf op een dergelijke toon is een hele slechte basis voor integratie van de moeilijke aspecten van jou zelf.

Iemand met een verslaving is veel meer dan die verslaving, zelfs al kan het een behoorlijke stempel drukken op een leven… Maar dat geld ook voor asthma, of suikerziekte, of Giles de la Tourette, of andere chronische ziekten.

Advertenties

Het belang van levenskwaliteit bij verslaving

Levenskwaliteit en verslaving

Al in de 70’s heeft prof. Alexander onderzoek gedaan naar ratjes en verslaving dat reuze interessant is… en waar we nog altijd niet zo goed van geleerd hebben.

Hij zag de ratjes die in een saai hokje de keuze kregen tussen water en heroïne en hij zag hoe ze bijna allemaal aan de heroïne stierven. Maar hij bedacht zich: “als ìk in zo’n saai kooitje zou zijn opgesloten, mijn leven lang, dan zou ik óók aan de heroine gaan!” Dus hij heeft een leuk uitdagend “ratpark” gemaakt met loopwieltjes, gekleurde balletjes, gangetjes en holletjes, aantrekkelijke partners om een beetje mee te seksen, lekker eten en dezelfde twee flesjes uit het andere onderzoek: ééntje met drinkwater en ééntje met heroïne water. En wat bleek? Vrijwel alle ratjes kozen voor het gewone water voor de dorst, slechts een paar procent überhaupt voor de heroine, en voor de ratjes die dat wel leuk vonden was er maar nauwelijks ongecontroleerd (ongezond) gebruik en er ging ineens niemand meer dood aan dezelfde heroïne als in eerdere experimenten…


Even genieten

Hopelijk is jouw dagelijks leven leuk en aantrekkelijk genoeg om de moeite te doen voor jezelf. Want ik zou graag een dubbeltje krijgen voor iedere keer dat er iemand een uitglijder heeft met de reden “even iets leuks, weer!”
Een verslaving zorgt er soms voor dat mensen niet meer weten hoe je jouw dagelijks leven leuk en lekker moet maken zonder gebruik. En dat geldt al zeker voor een menselijke eigenschap die Annie M.G. Schmidt al regelmatig beschreef. De behoefte aan spelen, de behoefte om misschien zelfs eens “lekker stout” te zijn, en eens dicht langs de lijntjes te lopen af-en-toe.


Levenskwaliteit

Schrijf eens dagelijkse dingen op die je iedere dag kan doen die leuk of lekker zijn… En ook de wekelijkse dingen. Leuke of lekkere dingen die je zo ééns per week kan doen, die je leven leuk of uitdagend of lekker kunnen maken. Of denk eens over dingen op die jouw leven wat meer sexy of wat geiler zou kunnen maken (die hoef je niet te delen in de groep als je niet wilt …als je ze maar gaat doen!) :-). Denk eens over manieren waarop jij nuchter(!) ‘lekker stout’ kunt zijn? En wat denk je van manieren op om jezelf te belonen zonder terug te grijpen op het gebruik van jouw middel voor de momenten dat je dingen goed gedaan hebt, of als je dingen aangedurfd hebt waar je tegen op zag…
En voor de lange termijn: het is misschien een goed idee om eens een bucketlist en een fuckitlist te maken van de realistische leuke dingen die je nog eens wilt doen in je leven en ook een lijstje van de dingen waar je ècht geen zin meer in hebt in dit nieuwe leven met de controle die jij voor ogen hebt (zie plan van Aanpak).








What steps should a person follow to combat addiction?

Q: What steps or processes should a person following in order to combat addiction?

A: There is no way to “combat”… There are a 1000 ways to learn to live with it.
There are as many routes out of addiction as there are people with an addiction (even tho a lot of people will tell you that there is only one road -theirs-)…

To be 100% clear: you can not combat something within yourself… Who should be the winner if you battle your self? Should your I be the winner? That would mean that your self  is the looser!…

How can you help yourself to grow and to learn to live with this chronic disease in order to make it as unimportant in your life as possible (not by ignoring is but by making it important to do the things that ultimately make it unimportant). And you can learn from your dependence in order to grow and gain quality of life (even tho it may feel kinda rough sometimes)

The steps, you ask? That is on you! (and the ones you love)…
For -in my opinion- there are as many routes out of addiction as there are people with an addiction (even tho a lot of people will tell you that there is only one road -theirs, by the way-)…
So if you ask me about steps I think about the things we tend to talk about in Integrative Addiction Management:

Firstly: are you willing to integrate your addiction?

Learning to understand when and how your biological addiction “wants to be fed”, what are the (accumulated!) risk factors in your life. And learning to give it the necessary clarity in the moments of craving.

Do you need meds (and do you take ‘em regularly IF you really need them to cope with your life -if you search for happiness via chemical routes, I’d advise to look elsewhere)?

Are you willing to learn from every(!) slip up?

Do you have a social network that understands you and that understand your addiction and is advised by you to take the necessary steps?


And about your dependence (NOT being your addiction):

Why do you want to use?.. and are you willing to look for alternatives OR acceptation for each of these reasons?
Are you willing to find creative new solutions?

Are you willing to look at the possible ‘heavy’ life experiences in the past that helped make your dope so appealing to you?
Are you willing to look at new and different ways to cope with unpleasant feelings, to express them and/or ‘sit ‘em out’ if necessary.

Are you willing to look at your needs and wants. And are you willing to look at yourself and accept yourself as is.

Are you willing to have a look at your future and foster the self-love to do the things that will create a future that is interesting enough to live toward to…


Are you willing to be helped?… There will be lots that you’ll have to do yourself. But most people don’t manage by themselves.

Wishing you all the best and let me know if I can do things.

Hans

Ademen – Ademhalen

Ademen Ademhaling
Automatisch, vanzelf in het lijf Bewust en gestuurd
luisteren

  • Naar binnen (wat is het benauwde beeld).. klopt mijn plaatje wel?
  • Naar buiten: de mensen om mij heen: wie zijn de mensen die mij lucht geven? Welke mensen benauwen mij (en waarom)
Sturen

  • Rustiger maken (uitademing langer dan in ademing pfffff
  • activeren: inademing dieper en langer dan uitademing

Overbelasting op het werk

Het komt nogal eens voor dat verslaving ontstaat omdat mensen van gebruik afhankelijk waren om hun werk te kunnen blijven doen terwijl zij eigenlijk op een overbelast niveau functioneerden.
De route naar overspanning & burnout kan je dan al bijna uittekenen…

Als jij dit leest is er een redelijke mogelijkheid dat het over jouw overbelasting gaat en dat je bent begonnen om jouw productiviteit overeind te houden met voldoende drank om in de avond in slaap te kunnen vallen. Natuurlijk kan ik nooit weten waar jouw gevoel van overbelasting vandaan komt. Maar er zijn wel een aantal onderwerpen te noemen waar het vandaan zou kunnen komen…
Het is een rijtje dat ik vaak met mensen langs ga.

Kan het liggen aan:

  • Werksfeer en bedrijfsatmosfeer -denk aan waardering / competitie / dwangmatige structuur / te veel beslisruimte en ‘laten zwemmen’- (en waarom raakt die atmosfeer jou zó hard)
  • Waardering (is er voldoende waardering voor je werk -financieel – secundair – intermenselijk)
  • Uitdaging (is er voldoende groeimogelijkheid, opleidingsmogelijkheid, carrière perspectief)
  • Hoeveelheid werk (kan het efficiënter of kan het minder/gedelegeerd)
  • Tijdsduur en (on)regelmaat (Kan je minder of regelmatiger werken), zijn er pauze-mogelijkheden)
  • Kwaliteit (is de kwaliteitsnorm helder over wat, naar wie en wanneer)
    • In dat laatste geval zie ik eigenlijk bijna in 100% van de gevallen dat er onvoldoende duidelijkheid is over taak- en functie omschrijvingen.
    • Daarbij is een belangrijk verschil om te kijken naar wat er beschreven is en wat iemand ervaart als zijn taak/functie

Functieprofiel?

  • Waarom bestaat deze functie binnen deze organisatie (Wat is het doel van deze functie – welk deeldoel van de organisatie wordt hier vervuld, of is het een voorwaarde-scheppend doel?-)
  • Wat is de plek in het organogram (hoe leg je welke verantwoordingen af aan wie -rapportages?-)
  • Wat is de plek binnen de informatie-stroom van de organisatie (van wie moet je wat horen -en krijg je dat ook- en aan wie moet je wat vertellen -en weet ik de taal/kwaliteit waarin dat gezegd moet worden)
  • Welke (beslis)verantwoordelijkheden vallen er binnen deze functie? Wat dien je te doen/ te beslissen zonder dat daar overleg over nodig is.
  • Welke (beslis)ruimte  & bevoegdheden geeft deze functie
  • Welke opleiding (Kennis, Vaardigheden & Attitude) en/of welke persoonlijke eigenschappen zijn er nodig voor deze functie. En hoe wordt dat ondersteund vanuit de organisatie
  • Wat zijn de taken binnen deze functie (NB Tijd, Kwantiteit, Kwaliteit)

Met name worden de volgende missers worden nog al eens gevonden:

  • De zelfinschatting van de benodigde kwaliteit wordt nog wel te hoog ingeschat door de mensen met een overspanning (wat ik vind dat moet gebeuren is misschien wel wat er zou ‘moeten’ gebeuren maar niet eens wat de organisatie vind dat er moet gebeuren)
  • wisselende prioriteiten-stelling door de aanvragers (“vandaag is dìt belangrijk morgen is dát belangrijk”)
  • een vraag naar het nemen van veel verantwoordelijkheid terwijl er maar weinig bevoegdheden gegeven worden.

Adem tellen om stress, en/of emotionele momenten even te doorbreken

Uitleg:
Soms heb je het even nodig dat je een ‘truuk’ hebt waarmee je stress of heftige emotie kunt doorbreken. Niet om het alleen maar weg te werken maar juist om even de vicieuze cirkel tussen spanning geeft emoties, maakt het moeilijker om rustig na te denken, geeft spanning, geeft meer emoties, maakt het moeilijk om überhaupt te denken… om die te doorbreken.
In paniek situatie slaat je adem vaak ook op hol. Dan is het zaak om die versnelling te doorbreken en even bewust je adem te vertragen. Het best kan je dat doen door even je adem vast te houden na de inademing en vervolgens -als je voldoende rust hebt gebracht in de adem- de adempauze verlengen
Instructie:
Adem in met 3 tellen, hou 4 tellen vast en adem uit met 7 tellen. Doe dat twee, maximaal drie keer en kijk wat het effect is op je adem en je gevoel.
Dat kan je twee keer herhalen en als je merkt dat je iets aan rust hebt terug gevonden dan is het handig om juist de adempauze niet na de inademing maar juist na de uitademing te plaatsten.
Adem daarvoor in 4 tellen in, adem dan gelijk daarna in 7 tellen uit en hou vervolgens adempauze door ontspanning van 3 tellen vóórdat je weer inademt. Ook dat twee, maximaal drie keer doen en dan even opletten wat daarvan de effecten zijn, daarvoor en daarna.

PMT: Zelf in hier-en-nu oefening

Je Zelf zijn
Je kop kan overmorgen en eergisteren tegelijkertijd bezig zijn maar je lichaam kan hier-en-nu alleen maar zijn waar het is. Je lichaam kan je gebruiken als anker in het hier-en-nu: “oefen jezelf in het voelen van je lichaam. Niet alleen weten dat je zit maar ook voelen dat je zit. Niet alleen weten dat je ligt, loopt staat of zit maar ook voelen dat je ligt, loopt staat of zit.
Je zelf dat is je levende lijf, dat zijn je emoties zoals die nou eenmaal zijn op dit moment.